Year:2018   Issue: 26   Area: SPORTS SCIENCE  

Begüm ÜRESİN, Melih BALYAN
EFFECTS OF INDIVIDUAL COMPETITIVE AND COOPERATIVE TARGET ORIENTATIONS APPLIED IN 2ND LEVEL ELEMENTARY EDUCATION ON STUDENTS’ ATTITUDES TOWARDS PHYSICAL EDUCATION AND SPORT CLASSES
 
Aim: The aim of this project is to determine the effects of individual and cooperative target orientation, which are two orientations used for planning physical education classes for 2nd level elementary school students, on students’ attitude towards physical education and sport classes. Method: 47 (7th grade) students participated in this study. “Attitude Toward Physical Education and Sport Lesson” scale was used. The quastionaire was applied as pre-test and post-test. physical education classes were organized during the period of six weeks between pre-test and post-test. The sample group was divided into 2 groups. While physical education class with competitive target orientation was held in the first group (n = 24), physical education class with cooperative target orientation was held in the second group (n = 23). Mann-Whitney U Test and Wilcoxon analyses were used for data analysis Results: There is no significant difference between the groups in pre-test and post-test. Conclusion: Physical education classes organized with the methods of competitive target orientation and cooperative target orientation do not affect students’ attitudes towards physical education and sports lessons..,

Keywords: Physical Education Lesson, Orientation, Attitude

Doi: 10.17363/SSTB.2018.1.2

İLKÖĞRETİM 2. KADEMEDE OKUYAN ÖĞRENCİLERE UYGULANAN BİREYSEL REKABETÇİ VE İŞBİRLİKLİ HEDEF YÖNELİMLERİNİN BEDEN EĞİTİMİ DERSLERİNE YÖNELİK TUTUMLARINA ETKİSİ
 
Amaç: ilköğretim 2. kademede okuyan öğrencilerin beden eğitimi derslerinin planlamasında kullanılan hedef yönelimlerinden, bireysel ve işbirlikli hedef yönelimlerinin öğrencilerin beden eğitimi dersine yönelik tutumlarına etkilerinin belirlenmesidir. Yöntem: Çalışmanın örneklem grubu 7. sınıflarda okuyan 47 ilköğretim 2. Kademe öğrencisi oluşturmuştur. Veri toplama aracı olarak; Demirhan ve Altay (2001) tarafından geliştirilen “Beden Eğitimi ve Spor Dersi Tutum Ölçeği Spora Yönelim Ölçeği” kullanılmıştır. Kullanılacak envanter, çalışma öncesi ve sonrası olmak üzere ön test ve son test şeklinde uygulanmıştır. Ön test uygulandıktan sonra 6 hafta boyunca beden eğitimi dersleri işlenmiştir. İki gruba ayrılan öğrencilerin; birinci grubunda (n = 24) rekabetçi hedef yönelimi ile beden eğitimi dersi işlenirken, ikinci grupta (n = 23) işbirlikli hedef yönelimi ile dersler yapılmıştır. Verilerin analizinde Mann-Whitney U test ve Wilcoxon eşleştirilmiş iki örneklem testi kullanılmıştır. Bulgular: Rekabetçi hedef yönelimi uygulaması yapan grubun ilk test ortalaması ile işbirlikli hedef yönelimi uygulaması yapan grubun ilk testi arasında fark olup olmadığı incelendiğinde, istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığı belirlenmiştir. Uygulamalar sonrasında iki grup için elde edilen puan ortalamalarında da fark olmadığı tespit edilmiştir. Bunun yanında, rekabetçi hedef yönelimi uygulaması yapan grubun ilk testi ve son testileri ve işbirlikli hedef yönelimi uygulaması yapan grubun ilk ve son testleri arasında da istatistiksel olarak anlamlı farklılık olmadığı gözlenmiştir. Sonuç: İki farklı hedef yönelimi ile gerçekleştirilen derslerin, öğrencilerin beden eğitimi derslerine yönelik tutumlarını etkilemediği söylenebilir.

Anahtar Kelimeler: Beden Eğitimi Dersi, Yönelim, Tutum

Doi: 10.17363/SSTB.2018.1.2

Tam Metin